خداوند خالق وبلـاگ

سخنگوی فراکسیون خط امام مجلس با تاکید براینکه انتخاب مشایی بعنوان معاون اول رییس جمهور اعلام جنگ به مجلس بود، تصریح کرد:«استیضاح احمدی‌نژاد و تهیه طرح عدم کفایت او از راه‌کارهای پیش‌روی نمایندگان است.»

داریوش قنبری در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام مجلس«پارلمان‌نیوز»، در پاسخ به سئوالی در مورد انتخاب مشایی بعنوان معاون اول علی رغم انتقادات گسترده اصولگرایان و نمایندگان مجلس به او، اظهار داشت:«انتخاب مشایی بعنوان معاون اول از سوی احمدی‌نژاد خلاف جهت‌گیری‌های مجلس و به نوعی اعلام جنگ با مجلس و نمایندگان بود.»

وی ادامه داد:«نمایندگان مستقل، اصولگرایان و اصلاح‌طلبان همگی از منتقدان رفتارها عملکرد و اقدامات مشایی بودند و همواره در طول چهار سال گذشته، خواهان برکناری و اخراج او از کابینه از سوی احمدی‌نژاد بودند، اما اکنون شاهد هستیم ایشان با دهن کجی به مجلس، مشایی را معاون اول خود معرفی می‌کند.»

قنبری با بیان اینکه این رفتار احمدی نژاد نشان داد که او همچنان به دنبال کابینه مطیع و فرمانبردار است، گفت:«هیچ تغییر و تحولی در افکار و اندیشه احمدی‌نژاد رخ نداده و او همچنان به دنبال کابینه فامیل‌سالاری به جای کابینه شایسته‌سالار است.»

سخنگوی فراکسیون خط امام مجلس تصریح کرد:«مجلس باید از همین ابتدا در برابر احمدی‌نژاد بایستد و اجازه ندهد که شان قوه اجراییه کشور با انتخاب چنین افرادی پایین بیاید و امکانات کشور به دلیل سوء مدیریت‌ها هدر برود.»

نماینده مردم ایلام خاطر نشان کرد:«دولت نباید مانند مهاجمانی که کشور را غصب کرده با بیت المال و اموال عمومی برخورد کند.»

وی افزود:«افراد باید بر اساس شایسته‌سالاری انتخاب شوند و احمدی‌نژاد نباید تصور کند که هرگونه که بخواهد می‌تواند کشور را اداره کند.»

قنبری با اشاره به اختیارات نمایندگان در نظارت بر عملکرد قوه مجربه گفت:«مجلس اختیارات زیادی دارد، اما استفاده از این اختیارات مستلزم چند نکته است؛ اول اینکه نمایندگان از جایگاه، شان و اختیارات قانونی خود آگاه باشند و دوم اینکه در برخورد با مسایل و انحرافات شجاعت لازم را داشته باشند.»

نماینده ایلام ادامه داد:«سئوال و استیضاح رییس جمهور از حقوق نمایندگان است و آنها هم اکنون می‌توانند به دلیل انتخاب مشایی، معاونین، مسایل مربوط به اداره کشور و حوادث جاری، طرح استیضاح و یا طبق قانون عدم کفایت را مطرح کنند.»

سخنگوی فراکسیون خط امام مجلس تاکید کرد:«مجلس نباید اجازه دهد همچون کابینه‌نهم فامیل‌سالاری و نزدیک‌بودن به حلقه یاران احمدی‌نژاد ملاک انتخاب مدیران باشد.»

قنبری تصریح کرد:«در حال حاضر دولت اقتدار لازم را ندارد که بخواهد از موضع بالا با مجلس برخورد کند؛ مجلس از همین ابتدا باید با قدرت جلوی خیلی از کارها را بگیرد تا دولتی مبتنی بر نظام پارلمانی شکل بگیرد نه اینکه دولت به مجلس زور بگوید.»

امروز توی خوابم یک گاو می گفت : مااااااااا
یک گوسفند می گفت : مععععععن
ولی من مدام می گفتم : تو,
و یک خر داشت به هر سه ما می خندید
از خر جماعت از این بیشتر نباید توقع داشت
…
ساعت می تیکد, ساعت می تاکد
دستانم زیر چانه , دارم فکر می کنم مثلا , خیر سرم با این فکریدنم
آدم وقتی سرش بخارد انگشت هست برای خاراندن
آدم وقتی توی سرش بخارد چکار کند؟
من مدتی هست که توی سرم می خارد
دوست داشتم سرم را مثل هندوانه بقاچم و دانه های سیاهش را بریزم توی باغچه
کلافه ام .. خدایا این دوست چیست که اینقدر من دارمش ؟
پس کجاست …
….
آسمان ابری مثل رختخواب بچه ها می ماند
آدم نمی داند خشک است یا خیس
ولی نگاهش که می کنی احساس نرمی به آدم دست می دهد
شبیه همان احساسی که آدم وقتی تو را دوست دارد آن طوری می شود
آدم دوست دارد خودش را توی این نرمی رها کند
خوابم گرفته باز
خواب از وقتی فهمیده من در آغوش کشیده شدن را دوست دارم محکم می کشدم در آغوشش
آغوش خواب گرم است
مثل آغوش باران
مثل …

من یه قهرمانم. تو کل زندگیم سعی کردم کسیو ناراحت نکنم. همه نگرانیم این بوده که آدما رو از خودشون ناامید نکنم. من یه قهرمانم. مثلاً وقتی چن تا دختر از کنارم رد میشن همه سعی خودمو میکنم که به همشون به یه اندازه نگاه کنم تا هیچ کدومشون فک نکنن از بقیه زشت ترن، حتی سعی میکنم به همه جاشون به یه اندازه نگاه کنم تا فک نکنن یه جاهاییشون مشکل داره و اونقدی که باید، مناسب نیست و نرن همه جاشونو عمل کنن. یا مثلاً وقتی دارم آدما رو مسخره میکنم همه سعیمو میکنم که دست رو نقطه ضعفاشون نذارم و به کلیات بسنده میکنم. وقتی دارم بهشون فحش میدم سعی میکنم تو فحشام از حیوونایی استفاده نکنم که واقعاً شبیهشون باشن. وقتی سر کرایه، دهن یکی از مسافرا رو با قفل فرمون سرویس میکنم، در انتها براش توضیح میدم که اگه قفل فرمونو نداشتم حتماً میتونسته ترتیبمو بده.

آره هر جور که نگاه کنیم من یه قهرمانم. انتظار ندارم عکسمو هر روز تو روزنامه ها ببینم یا اسمم بجای پتروس تو کتابا باشه، همه حرفم اینه که خوبه قدر قهرمانامونو امروز که هستن بدونیم تا فردا تاسف نخوریم که تو غفلت چه قهرماناییو از دست دادیم...

ايران، خاك بي‌پناه من، كوس رسوايي جويي كه از معدن‌هاي طلا به راه افتاده است، همه‌جا بلند است. همه‌جا، با جوان‌هايي كه خاك تو پرورده است. همان‌ها كه در خون غلتند اين روزها. وطن اي وطن، زهري است جاري از حلاوت قدرت‌دوستان، و گويا رنگ همه‌چيز تغيير كرده است اين روزها. اين روزها هركه را مي‌بيني، گوشه‌اي، كنجي خود را به خواب سپرده است. هركس گوشه‌ي امني جسته است و در خواب، چه روياها كه نمي‌بيند. رويايي‌ترين آرامي‌ها و زيباترين لحظه‌ها. اما بي‌خبر است از آن‌سويي كه لگد‌مال بي‌گناهان است. نمي‌خواهند ببينند كه همه‌چيز آن‌گونه كه گفته‌اند، نيست. آن‌گونه نمي‌‌ماند. گويي دروغ‌ها را فراموش كرده‌اند. باورشان نمي‌شود كه سرشان زير برف است و بر تن امپراتور جامه‌اي نيست. گويي نيستند آنان‌كه خود را به خواب زده‌اند. شب سياهي مي‌زند بر خانه‌هاي سوگوار، اما موسي در خواب نيست. گرچه روي آب است خانه‌اش اما گويا به مقصد مي‌رساند او را، او. برمي‌خيزد موسي روزي، از همين خاك كه هيچ خشك جوانه نمانده است. موسي روزي، صدا در خواهد داد و ايلش را خواهد خواند. دستش بر پيشاني و سر اما با فرياد دادخواهي. روزي هست با موسي تا قومش را از گدار پرخروشي نيل گذر دهد. روزي هست تا همين نزديك كه گل‌ها سر بر خواهند كرد از دامان تو. و سبز خواهي گشت، و سبز خواهي ماند تا موسي ببالد و قومش. اي خاك، اي وطن، دست نامردان و خائنان را كوتاه كن از خاك، از ايمان، از شور و سرسبزي و طراوتشان. اي خاك، اي وطن، امروز، روز مضايقه از نان نيست. امروز روز در محاق شدن انسانيت و اخلاق است. وطن اي وطن، مخواه كه كسي از كسان در خواب غفلت بماند. چه اين‌كه بسياري را از خود پرسش از چند و چون نيست و چه فرقشان با سنگ، كه از او چشمه‌ها جوشد و از اينان، نه صدا و سخن. وطن اي وطن، امروز تنهاتر از هميشه اي چه اين‌كه ديگر نه چون دوردست تاريخ، كه نه مثل هيچ‌گاه، برادرانمان سكوت كرده‌اند و كلاه محكم گرفته‌اند مبادا باد، كه نه مانند هيچ‌چيز، از دستشان بربايد و خود تن به باد سپرده‌اند. روزهاي غريبي است اي خاك، آن‌ها كه پرورديشان، سكوت پيشه كرده‌اند. مباد انسانیتی بر كسي كه فرياد دادخواهي انسانی را بشنود و ساكت بماند. مباد. ايران، خاك بي‌پناه من.

مملكت را تعطيل كنيد، دارالايتام داير كنيد درست‌تر است. مردم نان شب ندارند، شراب از فرانسه مي‌آيد. قحطي است. دوا نيست، مرض بيداد مي‌كند. رای خلق خدا را هم که می دزدند. نفوس، حق‌النفوس مي‌دهند. باران رحمت از دولتي سر قبله‌ي عالم است، و سيل و زلزله از معصيت مردم. ميرغضب بيشتر داريم تا سلماني. سر بريدن از ختنه سهل‌تر. ريخت مردم از آدميزاد برگشته، سالك بر پيشاني همه مُهر نكبت زده. چشم‌ها از تراخُم خمار است، چهره‌ها تكيده از ترياك. اون چهار تا آب انبار عهد شاه عباس هم آبش كرم گذاشته. مليجك در گلدان نقره مي‌شاشد، چه انتظاري از اين دودمان؛ با آن سرسلسله‌ي اخته. خلق خدا به چه روزي افتادند از تدبير ما: دلال، فاحشه، لوطي، لـَـلـِـه، قاپ‌باز، كف‌زن، رمال، معركه‌گير، گدايي كه خودش شغلي‌ست، مملكت عنقريب قطعه قطعه مي‌شود.